Ze schrijft voor en over vrouwen in de menopauze. Over rimpels omarmen alsof het eretekens zijn. Over hoe zestig het nieuwe dertig is en hoe vrouwen in deze levensfase eindelijk volledig zichzelf mogen worden. Met wapperende armen en dansende buikjes. Over hoe ze ongefilterd en ongegeneerd mogen zijn.

En toch stond ze daar plots. Net zij. Ze kwam uit de consultatieruimte van de cosmetisch arts. Ik zat in de wachtkamer en herkende haar meteen. Net zoals ik de kleine rode prikpuntjes op haar voorhoofd herkende. Botox. Vers gezet.

Het wrange is niet dát ze daar was. Het wrange is dat er nog steeds  50+ en 60+ vrouwen doen alsof ze erboven staan. Boven die verdomde menopauze. 

Alsof onzekerheid iets is wat alleen die andere, zwakkere vrouwen overkomt. Terwijl bijna élke vrouw in de menopauze ergens balanceert tussen aanvaarding en verzet.

Ik weet dat, omdat ik zelf al jaren lang deze vrouwen spreek. Ik luister naar hun sterke momenten, hun wijsheid en kracht. Maar ook naar hun twijfels. Omdat ik een van hen ben.

En ja, ook omdat ik heel af en toe iets laat doen aan mijn fronsrimpel. Niet om twintig te lijken. Niet om de tijd stil te zetten. Maar omdat ik het beu ben dat mijn gezicht eruitziet alsof ik boos ben. Terwijl  ik in werkelijkheid gewoon moe ben. 

Moe van alweer een nacht woelen in een klamme nachtjapon. Moe van een lichaam dat niet altijd meer meewerkt. Moe van die vreemde fase waarin je tegelijk sterker én kwetsbaarder wordt.

Dat is namelijk óók ouder worden. Warm en koud hebben, een stemming die plots kan omslaan, slechte nachten. Het  wél moeilijk hebben met die buik en armen. 

Niet alleen de empowermentquotes en de zorgvuldig gecureerde “ik omarm mezelf volledig”-posts. 

Maar dus ook twijfel. 

Je soms minder aantrekkelijk voelen. Je afvragen waar die vanzelfsprekende versie van jezelf gebleven is. Weten dat het vuur er nog zit, maar merken dat het soms  dieper begraven ligt.

Misschien zouden we daar eens eerlijker over mogen zijn. 

Over hoe tegenstrijdig het voelt om jezelf te willen accepteren en tegelijk iets te willen veranderen. Over hoe vrouwen voortdurend de boodschap krijgen dat ze natuurlijk moeten ouder worden, maar dan liefst wel op een ongecompliceerde manier.

De waarheid is minder fotogeniek, maar waarschijnlijk menselijker. 

De meeste 50+ vrouwen proberen gewoon hun weg te vinden in een lichaam en een leven dat verandert. Soms met yoga en zelfliefde. Soms met hormonen. Soms met een beetje Botox. Soms met tranen in de auto na een blik in de spiegel.

Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten.

We weten heus wel hoe we moeten fietsen. Fietsen door het leven. Maar soms is de tegenwind groot. Dan voelt het gewoon goed als iemand je duwt. En neen, je hoeft niet ‘iemand anders’ te worden. Wel voelt het bevrijdend om jezelf weer  terug te vinden.

Voel je dat je jezelf onderweg, in de loop der jaren, een beetje bent kwijtgeraakt? Dan hoeft dat geen eindpunt te zijn. 

Soms zit een nieuw begin in het dagdagelijkse. 

Mooie kleding waarin je jezelf weer herkent, een beetje kleur op je gezicht, opnieuw voelen dat je gezien mag worden. Je weer verdomd aantrekkelijk voelen.  Want ja, kleding kan zo veel meer betekenen dan een stukje textiel. En een likje make- up zo veel meer dan een masker.

Geen oppervlakkige details, maar een diepere transformatie. Van binnen naar buiten. Om daarna weer met opgeheven hoofd verder te fietsen. Iemand die gewoon een stukje met je mee fietst en je vooruit duwt op een steile helling. 

Wil jij je opnieuw lekker in je vel en stevig in je schoenen voelen? Ik luister met oprechte interesse naar je. Stuur me een  DM. Dan kunnen we rustig praten.

​

Anneleen Claes

marandice@live.be